The Cousins - Collection 1962

In 1962 waren The Cousins behoorlijk productief in de studio. Er werd veel werk gemaakt van hun twistnummers en met name hun uitvoering van "Peppermint Twist" werd zowel in het Engels, Frans als Duits opgenomen. Van de collectie 1962 ontbreekt nog: "Demain, c'est ton anniversaire (EPP 7234) en "Roses are red" (LP 23.001). Wie helpt?

The Cousins - Collection 1962
Peppermint Twist (French) - Palette PB 40.115 (1962)
Elle a dit "mmm" (Mumblin' Mazie) - Palette PB 40.115 (1962)
Peppermint Twist (German) - Palette PB 40.116 (1962)
Peppermint Twist - Palette PB 40.117 (1962)
Mumblin' Mazie - Palette PB 40.117 (1962)
Michael - Palette LPPL 94 (1962)
Nothin' - Palette LPPL 94 (1962)
Apache - Palette LPPL 94 (1962)
Twistin' Baby - Palette LPPL 94 (1962)
You caught me at the hop - Palette LPPL 94 (1962)
When The Cousins come twistin'in - Palette LPPL 94 (1962)
Hey Mae - Palette PB 40.123 (1962)
Quand les cousins s'en vont twister - Palette PB 40.129 (1962)
OK Twist (Hey Mae) - Palette PB 40.129 (1962)
Moi rien (Nothin') - Palette PAL 216.005 (1962)
Pour twister (Twistin' baby) - Palette EPPB 7234 (1962)
Relax - Palette PB 40.140 (1962)
The Robot - Palette PB 40.140 (1962)
Hey Hey! - Palette EPP 7241 (1962)
Kathleen - Palette EPP 7241 (1962)
Relax Baby (F) - Palette PAL 22.003 (1962)
Hey Hey (F) - Palette PAL 22.003 (1962)
Je reviendrai my love (Roses are red) - Palette PAL 22.003 (1962)
Am Sonntag wirst Du 17 Jahre - Palette PB 40.142 (1962)
Marilyn (Kathleen) (German) - Palette PB 40.142 (1962)
Lawdy Lawdy - Palette PB 40.148 (1962)
Sweet Virginia - Palette PB 40.148 (1962)
Limbo Rock - Palette PB 40.154 (1962)
Hambone - Palette PB 40.154 (1962)

The Cousins - Collection 1960-1961 (mono)

Deze 19 opnamen - in origineel mono - werden in het eerste jaar van het bestaan van The Cousins uitgebracht. In deze collectie ontbreken nog "Si loin de moi" (PB 40.089) ; "Tu ne m'avais pas dit" en "Tentation" (Franse EP PAL 216.004). Wie helpt?

The Cousins - Collection 1960-1961 (mono)
Kili Watch - Palette PB 40.047 (1960)
Fuego - Palette PB 40.047 (1960)
I told you so - Palette PAL 216.003 (1960)
Dale Que Dale - Palette PAL 216.003 (1960)
Kana Kapila - Palette PB 40.070 (1961)
Bouddha - Palette PB 40.070 (1961)
Parasol - Palette PB 40.075 (1961)
Plere pays moin - Palette PB 40.075 (1961)
Aye Lula - Palette PB 40.086 (1961)
Marchand de Parasols - Palette PB 40.089 (1961)
Manhattan Spiritual - Palette LPPL 90 (1961)
The Midnight Sun Will Never Set - Palette LPPL 90 (1961)
Dang Dang - Palette PB 40.092 (1961)
Stodola - Palette PB 40.092 (1961)
Dang Dang (Dingue Dingue) - Palette PAL 216.004 (1961)
Silent night - Palette EPP 7230 (1961)
Oh little town of Bethlehem - Palette EPP 7230 (1961)
Le message des Anges - Palette EPP 7230 (1961)
Le sommeil de l'enfant Jesus - Palette EPP 7230 (1961)

The Cousins - At the Club (EP 1965)

Voorlaatste EP van The Cousins uit 1965. Het waren de laatste opnamen waar drummer Paul Préciaux aan meewerkte. Hij werd tot aan het opheffen van de groep The Cousins (eind 1966) vervangen door Garcia Morales, de 21-jarige zoon van orkestleider Jeannot Morales. Garcia speelde daarvoor in groepen als Les Croque Morts en Babs & The Babettes.
The Cousins – At the Club
At the club
Don't you want to love me baby
Action
Just because

LP The Cousins Live (1964)

LP eind 1964 uitgebracht door Palette. Volgens de hoestekst zouden de live opnamen zijn gemaakt in de "Club Les Cousins", maar in feite ging het niet om een echte live opnamen, maar werd het publiek nadien tussen de studio opnamen gemixt.

Naast al eerder uitgebracht materiaal nu ook een vernieuwde versie van "Kili-Watch", echter zonder de opwindende gitaarsolo, die zo indrukwekkend op het origineel uit 1960 aanwezig was. Een aantal nummers zoals "Pep's" (met drumsolo van Paul Préciaux) en "Deep in the valley" werden pas later in de ongemixte versie uitgebracht.

De LP werd in 1978 opnieuw uitgebracht op het budget label MFP, maar is nooit op CD verschenen.

LP THE COUSINS LIVE - PALETTE MGPB 9449 (1964)
Do Re Mi
Tell me when
Deep in the valley
A girl named Sue
You'd better watch your baby
New Orleans
Pep's
Little Honda
The house of the rising sun
My mama's out of town
Anything at all
Kili-Watch 65

Les filles Belges - Chante en Francais (1960s)

Les Filles Belges #1
Les Filles Belges #2
01. Melinda di Nucci & Les Guitares Magiques - Non ne dis rien
02. Ally Michel & The Four Blue Stars - Toi que j'aime tant
03. Jacky Seven - Viens danser le twist
04. Lina Terry et les Saint Tropez - Ne m'oublie pas
05. Ann Christy - Mon coeur est fou
06. Mony Dreams et les Fairy Fingers - Pars tres loin
07. Valerie Pascale - Je ne marche pas
08. Melinda di Nucci & Les Guitares Magiques - Mon nuage
09. Vicki & The Jokers - Si j'etais un garcon
10. Nicole Josy - La vie c'est toi
11. Liliane - Pourquoi
12. Jenny & Les Viperes - Pauvre fille
13. Valerie Pascale - Tu te trompes
14. La Petite Mireille & The King Creoles - Le dernier train
15. Nicole Josy - Bal au paradis
16. Ann Christy - Alors, dis-moi ton nom
17. Ally Michel & The Four Blue Stars - Baby shake
18. Liliane - Quand vient la nuit
19. Vicki & The Jokers - L'Heure de Hully-Gully
20. Nicole josy - Trop jeune
21. Valerie Pascale - Demain tu peut changer
22. Liliane - Il est revenu
23. Lily Dee et ses Miradors - Oh Lucila
24. Jacky Seven - Sa grande passion
25. Nicole Josy - Eh teenager eh!
26. Jenny et les Viperes - Toi la femme
27. Rita Dee - Ne crois pas qu'avec moi
28. Liliane - Vivre comme dans les livres
29. Nicole Josy - L'hiver etait si long
30. Dea Doll - Avant de mourir
31. Nicole Josy - Oui je l'aime
32. Joanna - Vite vite vite

LP Au bar de la Jeunesse (Teeny Records 1962)

Rare LP issued by Teeny Records from Brussels in 1962. Teeny was a sublabel from Ronnex Records. Most tracks were first released on Ronnex, Globe and New Sound
singles. The numbers from Les Anonymes and The Rowdies were only availble on this LP. "Crocker's Twist" from Les Croque Notes was the signature tune from the RTB TV show Au Bar "La Jeunesse"

LP Au Bar de la Jeunesse
01. Les Croque Notes - Crocker's Twist
02. Clark Richard & his Tropical Stars - Come back to me
03. Kirk Viking - Kirk's Twist
04. Les Croque Notes - Idylle
05. Tino Serlet - Christine
06. Les Anonymes - Spleen
07. Ronnie Angel - Tjoelala Twist
08. The Rowdies - Eurorock
09. Lucky & his Fury Boys - Speedy Train
10. The Mysterious Men - Jenny
11. Ricky Morvan & The Fens - If you try
12. The Arrows - Dream boy dream

LP The Flying Guitar (Palette) 1969

In 1969 twee jaar na de ontbinding van The Cousins werd gitarist André van den Meerschaut (alias André Hasse - alias André Shore) door producer Roland Kluger van Palette aangezocht om nog een LP te maken. Hij kreeg hiervoor slechts 2 muzikanten ter beschikking welke drums en bas bespeelden, zodat André al het gitaarwerk voor zijn rekening nam. Pierre Dupriez was de opnametechnicus in Studio Madeleine te Brussel en Willy Albimoor de muzikale adviseur.

De LP verscheen eind 1969 onder de titel THE FLYING GUITAR en bestond uit 11 instrumentals, waarvan 3 eigen nummers. Het album had een typische eind jaren zestig sound met psychedelische en flower-power invloeden.
Op de hoes is geen verdere aanduiding wie eigenlijk deze "flying guitarist' is, zodat voor velen onbekend is gebleven dat dit sologitarist André van de voormalige Cousins was.

LP THE FLYING GUITAR - PALETTE MPB-S-3294 (1969)
Barabajagal / Tabu / I started a joke / Electronics / It's getting better / Muskrat // Take five / Jeux Interdits / Happy Jack / Tranquility Beach /Caravan

Les Blue Jets (Fleron/Luik)

Van de gitaargroep Les Blue Jets is alleen bekend dat ze uit Fléron (provincie Luik) afkomstig waren. In 1963 namen ze twee singles op voor het Luikse Belgadisc label met hun zanger Tobby (een single ontbreekt nog in deze playlist). In 1964 werd een single van de groep op Philips uitgebracht met zanger Paul Simul. De laatste maakte later als solozanger een aantal platen (o.a. op Barclay en Vogue) en werkte samen met Pierre Rapsat.

Les Blue Jets

Hun instrumentale uitvoering van Czardas was duidelijk geïnspireerd door de opname van Nero & The Gladiators (Decca 1961). De sologitarist van de Blue Jets zag ook kans om de bloedstollende tempoversnelling netjes uit te voeren met een opvallend heldere gitaarsound.

Paul Simul vertolkte een eigen Franstalig blues chanson met de fraaie titel: Elle est finie la poesie

Les Blue Jets
Tu est la /Cette fille - Belgadisc 5585 (1963) Tobby et les Blue Jets
Czardas / Elle est finie la poesie - Philips 319.744 PF (1964) Paul Simul et les Blue Jets

Bronnen:
TWIST & FRIT'
BELGIUM ROCK & ROLL

LP The best of Dan Ellery (Cardinal) 1973

Dan Ellery terug met knappe rock-langspeler
België heeft totnogtoe slechts twee onvervalste rockjongens voortgebracht: Burt Blanca en Dan Ellery van wie we lang niks meer hoorden, maar plots weer verrassend uit de hoek komt met de elpee “The Best of Dan Ellery”. Een langspeler die nog maar eens bewijst welk een rock-talent hij wel is.

Twaalf nummers met als absolute uitschieters “Summertime blues”- “Memphis Tennessee”- “Johnny B. Goode” – “One night with you” en “Baby lover”, een nummertje dat zo uit de jaren vijftig schijnt te zijn overgewaaid. Zeer degelijk zijn ook “Tutti Frutti” en “I” (hoewel wij toch de oude versie op zijn RCA-plaat prefereren). Eigen werk is ook "Girl of Radium" en "Allright Baby". Zijn versie van “Rock around the clock” staat wel op peil, maar dit nummer hoefde echt niet. Wij hadden in de plaats liever “Jealous tiger” of “Doewappaw” gezien. Slechts één nummer valt wat tegen, nl. Fats Domino’s “Wait and see”, waar Dan vokaal niet zo aan zijn trekken komt.

Globaal gezien dus een erg goede rockplaat die zo de pan uitswingt. Steengoede zang en fijne gitaarrifs van Ellery bijgestaan door (hoe kan het anders) Burt Blanca (gitaar), Jean-Marie Sluzny (gitaar), Philippe Decae (piano/orgel), René Goldstein (basgitaar), Jean-Pierre Honraedt (drums), Bruno Castelucci (drums), Nico Gomez (percussie), Frank Theunen (percussie), de Nanas (backing vocals) en een uitstekende blaassektie. De mixing van Ellery en Gomez en de producering van deze laatste bewijzen dat wij ook in ons land vakmensen op dit gebied bezitten. Een pluim ook voor de echt professionele arrangementen van Ellery zelf.

Terzelfdertijd werd ook een single gereleased: “Bop a Lena”- “Old MacDonald” (Cardinal C-3304). Beide kantjes zijn goed maar toch hebben wij een lichte voorkeur voor de B-zijde “Old MacDonald”.

En nu maar hopen dat deze plaat aan de fans niet onopgemerkt voorbij gaat.
Karel Bogard (Gent 1973)

LP THE BEST OF DAN ELLERY - CARDINAL C-61026 (1973)
Memphis Tennessee / Johnny B.Goode / Troubles / Tutti Frutti / Baby lover / I.... /
Summertime blues / One night with you / Girl of radium / Allright baby / Rock around the clock / Wait and see

Met dank aan piroe voor het 'terugvinden' van deze zeldzame LP.

James Curtis & The Madisons (Brussel)

Van deze formatie uit Brussel is alleen bekend dat ze het huisorkest waren van de Brusselse club "Ben-Hur". In de periode 1962-1963 maakten ze een reeks singles in de madison dansstijl voor het Decca label. Afgaande op hun perfect klinkende sound lijkt het mij dat we hier te maken hebben met professionele muzikanten. Ik denk hier bijv. aan Jo Postula op sologitaar. Paul Davera staat als componist bij de meeste nummers genoemd.

Hun instrumental Nosidam ('madison' achterstevoren gespeld!) verscheen in 1977 op de Decca LP "Belgian Instrumental Groups" (samengesteld door Claude Lefrancq) en in 1996 op de CD "Twist & Frit' (samengesteld door wijlen Werner Arys). Hun eerste 2 singles werden in Frankrijk op EP uitgebracht.

James Curtis & The Madisons
Madison-go (instr.) / The mashed potato stomp - Decca 26.011 (1962)
Electric call (instr.) / Lonely - Decca 26.012 (1962)
EP Madison-go (instr.) / The mashed potato stomp / Electric call (instr.) / Lonely -Decca 451.145(1962)
No-No Twist / How long you go? - Decca 26.013 (1962)
Nosidam (instr.) / going to the Ben-Hur (instr.) - Decca 23.353 (1962)
Funny Baby / Little Baby - Decca 23.444 (1963)

Bronnen:
TWIST & FRIT'
BELGIUM ROCK & ROLL

Les Croque-Morts / Les Babs et les Babettes

Bezetting: José "Gege' Heymbeek (sologitaar) - Harry Cooper (slaggitaar) - Raphaël 'Ralph' Benatar (basgitaar/piano) - Garcia Morales (drums) - Jacques 'Jacky' Timmermans (zang)

Deze formatie (waarschijnlijk uit Brussel) nam in 1962 voor het RCA label een zeer geslaagde Franse versie op van het Nederlandse nummer De hele stad is gek en dol als Suzy Twist. Voor de Franse tekst tekende Eric Genty. Dit nummer was de achterkant van de legendarische single Kom van dat dak af van Peter Koelewijn en zijn Rockets (opgenomen eind 1959). Jenny dans le miroir is een Franse cover van Ginny in the mirror van Doc Pomus en Mort Shuman en opgenomen door Del Shannon in 1962.

De groep wijzigde waarschijnlijk in 1964 hun naam in Les Babs et les Babettes en van deze nieuwe bezetting met twee extra zangeressen werd door Barclay dat jaar een single uitgebracht. Drummer Garcia Morales en organist/pianist/bassist Ralph Benatar maakten enkele jaren later samen met o.a. Francis Goya deel uit van de J.J. Band, de voortreffelijke begeleidingband van Jess & James.

Les Croque-Morts / Les Babs et les Babettes
Suzy Twist / Jenny dans le miroir - RCA 47-9404 (1962) Les Croque-Morts
N'aprochez pas / Sanglots - Barclay 62.165 (1964) Les Babs et les Babettes

Bronnen:
TWIST & FRIT'
BELGIUM ROCK & ROLL

Les Guitares de l'Enfer (Luik)

Bezetting:
Les Jeunes du Rythme 1956-1961: Gilbert Marechal (piano/orgel) - Roger Fellmann (sologitaar) - François Sion (bas) - Fernand Desaive (drums/zang) - José Desonnay (saxofoon) - José Thill (zang)
Les Guitares de l'Enfer 1961-1969: Roger Fellmann (sologitaar) - François Sion (basgitaar) - Fernand Desaive (drums/zang) - Jean-Marie Chandelle (slaggitaar 1962-1964) - Gilbert Marechal (orgel 1964-1966) - Francis Sion (slaggitaar 1964-1966)

Les Jeunes du Rythme

In juli 1956 vormden zes teenagers uit Luik geïnspireerd door de muziek van Bill Haley en Elvis Presley het orkest Les Jeunes du Rythme. Naast de rock-'n-roll hits speelden ze ook dansmuziek en jazz nummers. In 1959 traden ze op tijdens het 'bal de la nuit' van het fameuze "Festival de Jazz de Comblain la Tour".

Rock-'n-roll trio: LES GUITARES DE L'ENFER

Op 14 oktober 1961 vormden drie groepsleden - Roger Fellmann (sologitaar), François Sion (bas) en Fernand Desaive (drums/zang) - ter gelegenheid van een muziekwedstrijd georganiseerd door een groot Luiks warenhuis een rock-'n-roll trio. Ze speelden yé yé twist nummers in de stijl van hun Franse voorbeelden Les Chausettes Noires en Les Chats Sauvages en noemden zich Les Guitares de l'Enfer, nadat iemand in het publiek riep "ce sont vraiment les guitares de l'enfer". Hun muzikale prestaties waren later te beluisteren op de zender Europe No 1. Eigenaar Edmond Leclerq (†) van het Luikse Belgadisc label liet de nieuwe band ook snel een platencontract tekenen. Korte tijd later verschenen hun eerste singles met eigen pittige twist nummers op Belgadisc.

Hun eerste single in 1962 was een twist nummer speciaal geschreven voor hun voetbalploeg Standard Luik. Tijdens de rust van de halve finale van de Europacup wedstrijd Standard Luik tegen Real Madrid werd hun Standard-Twist gedraaid op de RTB. De plaat bereikte door deze promotie de 16e plaats van de Waalse hitparade.

De groep werd uitgebreid met Jean-Marie Chandelle op slaggitaar. Op hun volgende single Le twist du diable speelde hij voor het eerst mee. Ze werden in 1962 ook vaak gevraagd op festivals in Frankrijk en Duitsland. Er ontstonden problemen met Edmond Leclerq van Belgadisc, omdat hij ondanks de goede verkoop resultaten van hun single Standard-Twist geen betalingen aan de groepsleden overmaakte. Hij hield ze echter wel aan hun contract. Op een van hun volgende singles speelde de volledige oude bezetting van Les Jeunes du Rythme nog eens samen. Omdat het geen rock-'n-roll nummers waren, verkozen ze de plaat onder die naam uit te brengen. Twist -20 werd speciaal opgenomen voor het RTB programma "Moins 20" van presentator Michel Lemaire. Romanza werd begin 1963 hun laatste single voor Belgadisc. Vooral de B-kant was toepasselijk met Tourne la page, omdat ze voorgoed braken met Edmond Leclerq. In 1963 maakten ze hun TV debuut in het RTB programma "Dimanche en pantoufles".

">

In 1964 verliet hun begeleidingsgitarist Jean-Marie Chandelle de groep. Als vervangers kwamen Gilbert Marechal (orgel) en Francis Sion (gitaar). Ze kregen de kans om een plaat voor het Week-End label op te nemen, maar contractueel mochten ze de naam Les Guitares de l'Enfer na de breuk met Belgadisc niet meer gebruiken. Ze noemden zich Les Diaboliques en de instrumental Jackie was speciaal opgedragen aan Jackie Kennedy.

De Guitares wonnen een proces dat ze hadden aangespannen tegen Belgadisc en konden in het vervolg weer onder hun eigen vertrouwde naam verder gaan. In 1964 maakten ze een tournee door Zweden en Canada. Ze tekenden een platencontract voor Will Records, een label van Vega uit Brussel. Van de tweede single Laisse moi t'aimer, een bewerking van King of Surf van The Trashmen, verscheen alleen een proefpersing, die slechts uit 300 exemplaren bestond. Ze werden dat jaar ook winnaar van de muziekwedstrijd "La Coup de Wallonie" en gingen nog op tournee door Duitsland.

Hun laatste single met de instrumentals Enferologie en Horizon (cover van Les Chats Sauvages) werd zelfs in Japan uitgebracht op Union (US 177). De band ontving hiervoor een schamele vergoeding van BF 300.
Les Guitares de l'Enfer speelden nog tot 1969, maar alleen drummer Fernand Desaive was nog de enige die overbleef van de oorpsronkelijke beztting.

In 1995 stelden Roberet Piedboeuf en Stephan Koenig een CD-R samen met alle opnamen van Les Guitares de l'Enfer met als titel l'Intégrale 1961-1964, helaas gebruikten ze teveel nagalm tijdens het digitaal bewerken van de vinyl opnamen. Gelijktijdig schreven ze een uitvoerige biografie, die in september 1995 in het Franse verzamelaars magazine "Club de Années 60" werd geplaatst. Hier heb ik dankbaar gebruik van kunnen maken.

Les Guitares de l'Enfer
Ma femme est twist /J'ai achete une guitare - Belgadisc 5551 (1961) Les Guitares de l'Enfer
Twist a Gina / Fou comme nous - Belgadisc 5554 (1961) Les Guitares de l'Enfer
Standard Twist / Reine d'amour (Queen of love)- Belgadisc 5557 (1962) Les Guitares de l'Enfer
Le Twist du Diable / Reviens-moi - Belgadisc 5560 (1962) Les Guitares de l'Enfer
Drelin Drelin / London Twist - Belgadisc 5563 (1962) Les Guitares de l'Enfer
Mes copains les musiciens / Reve a Manuela - Belgadisc 5564 (1962) Jose Thill & Les Jeunes du Rythme
Twist -20 / Soleil Levant - Belgadisc 5565 (1962) Les Guitares de l'Enfer
Romanza / Toune la page - Belgadisc 5572 (1963) Les Guitares de l'Enfer
Jackie / La balade Irlandaise - Week-End 18.001 (1964) Les Diaboliques
Gare a la casse / La Marche Turque - Will Records 574 (1964) Les Guitares de l'Enfer
Laisse moi t'aimer (King of Surf) / Je voudrai etre une idole - Will Records 585 (1964) Les Guitares de l'Enfer
Enferologie / Horizon - Will Records 591 (1964) Les Guitares de l'Enfer

Bron: TWIST & FRIT'
Met dank aan Luc Rofessart voor zijn bijdragen.
Club des Années 60 - No.20 - Sept. 1995

Gus Derse & The Kili-Jacks (Brussel)

Bezetting: Gustave Dereze alias Gus Derse (basgitaar) - Willy Dumas (sologitaar) - Marc Dealer (gitaar/zang) - Jean Kesterman (tenor-saxofoon) - George Cappart (drums)

Gustave Dereze (alias Gus Derse) was een geschoold muzikant (hij kreeg zeven jaar vioolles) en had zich ook bekwaamd op gitaar en hawaiiangitaar. In 1959 nam hij de plaats in van André van den Meerschaut (in militaire dienst) als sologitarist van La Jeune Equipe. Ze speelden voor de jet-set van de Belgische hoofdstad. Op het repertoire stonden zowel, walsen, tango's, boogies als Latijns-Amerikaanse muziek (met name cha-cha-cha-stijl), maar ook hits van Bill Haley, Elvis Presley en Little Richard.

GUS DERSE & THE KILI-JACKS

Na zijn 15 maanden dienstttijd nam André van den Meerschaut zijn plaats in bij de groep. Gus Derse ging basgitaar spelen. Op 1 en 14 juli 1960 trad La Jeune Equipe met de broers Van den Meerschaut: André (alias André Hasse of Shore), Guido (alias Guy Dovan), Gus Derse en drummer Adrien Ransy op voor een afgeladen volle zaal in de club "Les Cousins" op de bovenverdieping van het pand Grote Markt 7 te Brussel. De uitbater Jean-Paul Wittemans verzocht de groep daarna om een cha-cha-cha nummer op nemen voor zijn club in de stijl van The Chakachas van Gaston Boogaerts. Regelmatige bezoeker van de club Roland Kluger had zijn vader Jacques Kluger ondertussen bereid gevonden om de plaat op zijn Palette label uit te brengen.

De vier groepsleden werkten twee nummers uit, gebaseerd op oude scoutsrijmpjes. Het eerste was Fuego (een ritmische cha-cha-cha) en het tweede Kili Watch, een rasechte rocker. Op 15 september 1960 werden beide nummers met hulp van enkele studiomuzikanten (waaronder Freddy Sunder) opgenomen in de Philips studio. Er moest ook een goede naam voor de groep komen. Uit dankbaarheid voor de hulp van Jean-Paul Wittemans opteerde men voor de naam The Cousins!
Wittemans bestelde 1000 exemplaren voor zijn clubleden en er was een feestje door hem georganiseerd bij het uitbrengen van de single op 14 oktober 1960 in het Plaza Hotel te Brussel. Deze eerste exemplaren zijn heel speciaal, aangezien Fuego daarop als de A-kant stond afgedrukt. Kili-Watch zou echter de doorbraak voor The Cousins worden, maar dat is een heel ander verhaal.

Gus Derse was al snel uit de groep gezet door de overige 'Cousins'. Gus had buiten het medeweten van de anderen, de twee nummers op zijn naam gedeponeerd bij SABAM, ondanks dat alle vier er aan hadden meegewerkt. Gus moest noodgedwongen zijn eigen groep oprichten. Hij verzamelde uitstekende muzikanten om zich heen en begon als Gus & The Jets. Maar al vlug werd de naam in samenspraak met platenmaatschappij Barclay veranderd in (Gus Derse & ) The Kili-Jacks. De groep ging evenals The Cousins exclusief op Framus gitaren spelen. Gus schreef enkele nummers in de stijl van Fuego en Kili Watch, maar dat succes kon hij nooit meer evenaren. De eerste single John Johnson bereikte nog de 21e plaats van de hitparade in maart 1961.

Zijn tenor-saxofonist Jean Kesterman kreeg op latere singles steeds meer een hoofdrol, met name in de twist en madison stijl in 1962. Op enkele singles is ook een organist actief. Een van de betere rock instrumentals Slop Well in de stijl van The Cousins en Burt Blanca verscheen eveneens in 1962, maar bleef toto op heden zo goed als volslagen onbekend bij de liefhebbers. In Frankrijk werden enkele EP's uitgebracht van de Kili-Jacks op Barclay.

The Kili-Jacks namen na afloop van hun contract bij Barclay in 1963 nog een single op voor Decca. Hetzelfde Decca bracht in 1964 ook hun single Doo Doo Doo / Jingles nog een keer opnieuw uit. Verder werd er nog een single uitgebracht op Show Records met de nummers: Tout ca c'est du vent / Madeleine. Helaas niet in mijn bezit.

The Kili-Jacks zouden blijven bestaan tot in 1969. Gustave Dereze bleef de royalties van Kili Watch ontvangen en bouwde een briljante carrière op als administratief directeur voor de Brusselse dienst openbare werken.

Gus Derse & The Kili-Jacks
John Johnson / Uele - Barclay 62.932 (1961)
Tee-Ya-Ya-Ho / Kole Kole - Barclay 60.934 (1961)
EP John Johnson / Uele / Tee-Ya-Ya-Ho / Kole Kole - Barclay 72.464 (1961)
Polly Polly / China Rock - Barclay 62.941 (1961)
Rag Mop / Hey You - Barclay 62.952 (1962)
Bowling Twist / Bei mir bist Du schön - Barclay 62.958 (1962)
Slop Well / Lost Island - Barclay 62.959 (1962)
Madison Knokke / Square Dance - Barclay 62.962 (1962)
Madison Time / Casson la Baraque - Barclay 62.963 (1962)
EP Madison Knokke / Square Dance / Madison Time / Casson la Baraque - Barclay 72.560 (1962)
Jingles / Doo Doo Doo - Barclay 62.966 (1963)
Aloha Tamoure / Oi et Moi - Barclay 62.967 (1963)
Maybe Baby / Hey, hully Gully Baby - Decca 23.449 (1963)
Jingles / Doo Doo Doo - Decca 23.581 (1964)
Tout ca c'est du vent / Madeleine - Show Records SH .... (1965)

The Kili Jacks - Slop Well (slideshow)

Bron: TWIST & FRIT'
Met dank aan Luc Rofessart voor zijn bijdragen.

André Brasseur & his Multi-Sound Organ (1965-1966)

André Brasseur werd op 11-12-1939 geboren in Ham-Sur-Sambre (deelgemeente van Jemeppe-Sur-Sambre) in de Waalse regio Namen-Charleroi.

André Brasseur met zijn combo (drums, bas, gitaar, saxofoon) ca.1966

Als kind raakte hij onder de indruk van zijn neef die klassiek werk van Mozart en Bach op de piano speelde. André ging cello (violoncello) studeren op het "Censervatoire de Musique" te Tamines. In 1958 en 1959 won hij de 1e prijs op cello tijdens een jaarlijks concours op het conservatorium. Niet lang daarna ontdekte hij de jazz en begon geïnspireerd door het werk van Thelonious Monk, Oscar Peterson en Errol Garner piano te spelen. Hij vormde het "Trio André Brasseur" met een bassist en drummer (volgens een bron zou dit Bruno Castellucci geweest zijn). Met het trio werd in 1962 een plaatopname gemaakt met de eigen nummers "Exiting blues / December" voor het Discophila label van de gebroeders Piret uit Namen. Daarna moest André in militaire dienst.

Hij kreeg de mogelijkheid aangeboden om met een militair jazz ensemble op het befaamde festival van Complain-la-Tour op te treden. André schakelde over op Hammond orgel en liet zich inspireren door Jimmy McGriff, Jimmy Smith, Billy Preston, Jack McDuff enz. Er werd in de kazerne gerepeteerd en Brasseurs militaire band speelde naast jazz standards ook eigen werk.

In 1963 verbleef André Brasseur in Parijs om zich verder als componist te bekwamen. In deze periode schreef hij "Virginia" voor de Franse zanger/tekstdichter Jean-Claude Darnal. Het nummer verscheen op een Vogue EP.

Tijdens zijn lang contract in 1965 in Hotel Metropol te Brussel kwam André Brasseur in contact met Roland Kluger van Palette Records. Na een eerste single met Hold up / Far-West kreeg hij het verzoek om de herkenningsmelodie voor het RTB programma "Interville 1965" (de uitzending duurde 230 minuten, vandaar Special-230) te schrijven. Zelf kwam Brasseur met zijn instrumentale compositie Early Bird, genoemd naar de eerste communicatiesatteliet die in 1965 in een baan om de aarde werd gestuurd. Producer Roland Kluger was niet tevreden over de opname die André en zijn begeleidingsgroep in zijn Madeleine Studio hadden opgenomen. Kluger wilde het nummer wat meer aankleden met koorwerk in de stijl van Ray Conniff. Na deze dubbing bleef van het orgelgeluid echter niet veel meer over. Door een fout van opnametechnicus Roger Verbestel, hij draaide het nummer op halve snelheid af, kreeg André Brasseur plotseling een ingeving. Hij speelde naast deze vertraagde opname nog een spoor in op werkelijke snelheid. Het eindresultaat na mixing op normale snelheid was het karakteristieke hoge geluid van een bijna electronisch klinkend Hammond orgel. De sound was zo per toeval geboren!

De plaat stond wekenlang no.1 in de Belgische hitparade en werd wereldwijd uitgebracht. Van Early Bird werden in 1965 meer dan 6 miljoen exemplaren verkocht. De naam van André Brasseur & his Multi-Sound organ was nu een begrip geworden. Een hele reeks singles en enkele LP's op Palette volgden in de tweede helft van de zestiger jaren. Alleen Atlantide / Studio 17 (no.16) en Mad Train (no.22) bereikten nog de Belgische hitparade. Opvallend veel radiozenders (met name piraten zeezenders) gebruikten zijn instrumentals als herkeningstune voor diverse programma's.

André Brasseur - The Kid (TV show 1977)

André Brasseur had in 1965 met zijn Hammondorgel al een soort discogeluid ontwikkeld, nog voordat het begrip 'Disco' algemeen bekend was geworden. Brasseur opende zelf ca. 1967 ook twee discotheken "Pow Pow“ in Marche-en Famenne en "La Locomotiv“ in Barbençon bij Beaumont.

In de jaren '70 nam André Brasseur nog een reeks singles op voor RCA en maakte hij een tijd lang deel uit van de Bluesworkshop, de begeleidingsgroep van Roland Van Campenhout, en toerde hij mee door het Verre Oosten.

Hold Up / Far-West - Palette PB 40.220 (1965)
Special-230 / Early Bird (Satellite) - Palette PB 40.231 (1965)
EP Multi-Sound Organ - Palette 7262 (1965)
- Hold Up / Far-West / Special-230 / Early Bird
Studio 17 (Little Joker)/ Atlantide - Palette PB 40.240 (1965)
EP Atlantide - Palette EPPB 7264 (1965)
- Atlantide / Studio 17 / The Monkey / Bill
Mad Train / A taste of tobacco - Palette PB 40.248 (1966)
EP Four More Multi-Sounds! - Palette EPPB 7266
- Mad Train / A taste of tobacco / Lonely Beach / The Invasion
Holiday / The Kid - Palette PB 45.211 (1966)
Ballade on the beach / Taxco - Palette PB 40.251 (1966)
Big Fat Spiritual / Ah! Ah! Ah! Baby - Palette PB 25.484 (1966)
LP Multi-Sound Organ - Palette MGPB-S9470 (1966)
- Big Fat Spiritual / The Kid / Idalgo Moan / Wild Race / Ballade on the beach / Holiday
- Ah! Ah! Ah! Baby / Taxco / Devil dream / Joy / Ad Lib / On the spot

The Jokers (Antwerpen) Philips 1960-1962

Bezetting 1960-1962: François 'Franky' de Boeck (sologitaar) - Jos 'Jerry' Clauwers (slaggitaar) - André 'Dave' van den Broeck (gitaar/zang - als vervanger van Tim Visterin) - Jos 'Joe' Raes (basgitaar) - Gerald 'Danny' Pepermans (drums)
Medio 1962 verlieten zowel François de Boeck als André van den Broeck de band. Ronny Sigo kwam als sologitarist en zanger bij The Jokers.

Zanger André van den Broeck kende het het volksliedje "Ik Zag Cecilia Komen" uit zijn studententijd en hij stelde de andere Jokers voor om het te bewerken tot rock nummer. Tijdens optredens werd er geschaafd aan de arrangementen en het genoot steeds veel bijval van het aanwezige publiek in de "Kursal" op Sint Anneke van de ouders van Jos Clauwers.

De bekende Antwerpse componist Louis Marischal, zat begin 1960 eens in de zaal en hoorde de groep bezig met hun Cecilia Rock. Het moet indruk op hem gemaakt hebben, want in zijn functie als talent-scout voor Philips werd door hem diezelfde avond nog een platencontract met THE JOKERS afgesloten. De opnamen vonden plaats in een tot studio omgebouwd theater te Brussel. Cecilia Rock werd na enkele mislukte takes in een keer op de band gezet. Voor de b-kant werd het nummer Zet Die TV Af! opgenomen. Deze song was geïnspireerd door het grote succes van "Kom Van Dat Dak Af" van Peter Koelewijn en zijn Rockets. De Philips singel kwam in het voorjaar van 1960 in de platenwinkels en werd een daverend succes. De bruisende primitieve rockende versie van 'Cecilia' had blijkbaar nog steeds iets herkenbaars en aanstekelijks voor velen. Er gingen maar liefst zo'n 30.000 tot 40.000 exemplaren van over de toonbank en het nummer stond maandenlang hoog in de Vlaamse hitparade genoteerd.

De succesformule leek gevonden en voor hun opvolger werd in 1961 door de platenbazen van Philips besloten dat ze het aloude Hongaarse volkswijsje "Die Julishka Von Budapest" moesten opnemen, bewerkt door F. Raymond en G. Schwenn tot Julishka. Op de achterkant kwam The Jokers' Rock een swingend eigen rocknummer. Als componisten stonden de namen Willems en S.Cates (= Louis Marischal) op het label, die de Sabam franken daarvoor kon opstrijken

In 1962 was het weer een echt oud Vlaams liedje "Zeg Kwezelken Kunde Gij Dansen", dat door de jongens van een modern rockjasje werd voorzien. Het verscheen als Kwezelke op de plaat met wederom een eigen nummer Congo Rock. Het laatste nummer was enigszins afgekeken van THE COUSINS. De laatste singles van THE JOKERS bereikten altijd nog zeer redelijke aantallen van pakweg zo’n 10.000 stuks, dit vanwege hun zeer grote populariteit in het Antwerpse. Hun fanclub telde in 1961 zo’n 600 leden, aldus een berichtje in een teenager-blad uit dat jaar en was gevestigd aan de Olmenlaan, Antwerpen-Strand (Linker Oever).

Met de toen 16-jarige Rony Sigo op sologitaar, hij nam tevens de zang voor zijn rekening, werd Manneke Twist als laatste single voor Philips opgenomen. In de studio werd de groep bijgestaan door een saxofonist. Het andere nummer Patokaan is een oud Indonesisch volksliedje "Si Patokaan" (Menado, Celebes) en werd door de groep ook in het Maleis gezongen, al net zo onverstaanbaar als de hawaiian-achtige taal van The Cousins.

In 1963 begonnen The Jokers aan hun opmars als een instrumentale groep van wereldformaat.

The Jokers 1960-1962
Cecilia Rock / Zet die TV af! - Philips 319.609 PF (1960)
Julishka / The Jokers' Rock - Philips 319.621 PF (1961)
Kwezelke / Congo Rock - Philips 319.652 PF (1962)
Manneke Twist / Patokaan - Philips 319.672 PF (1962)

Bronnen:
TWIST & FRIT'
THE JOKERS
Met dank aan Gerard de Laender voor zijn bijdragen.

The Freedom Riders (Antwerpen)

Bezetting: Eddy Laurijssen (sologitaar) - François Laurijssen (orgel) - Qois Koeken (gitaar/zang) - Gust van Pelt (basgitaar/zang) - Hugo ? (drums 1961-1963) - Paul Turkry (drums - vanaf 1963)

The Freedom Riders werd in 1961 opgericht in Merksem door de broers Laurijssen. Dat jaar sloot ook Gust van Pelt afkomstig uit Schoten zich als bassist bij de groep aan. Gust was zijn muzikale loopbaan begonnen samen met zijn broer als The Van Pelt Brothers.

In 1963 kwam de band in contact met producer en componist Al van Dam van Decca. In zaal “Flora” te Schoten werden enkele demos opgenomen en hieruit volgde een platencontract bij Decca. In de zomer van 1963 werden in studio “Fonior” Koolmijnenkaai 26 te Brussel in enkele uren tijd zes nummers opgenomen. Uiteindelijk koos Al van Dam voor de instrumentale nummers Loempia en Strange Desire. Eigen composities van de Riders, maar bij Sabam kwamen de nummers op naam van Al van Dam te staan. In Nederland werd de single uitgebracht op Omega.
Vooral Loempia zou na 1980 in het Nederlandse Brabant nog furore maken dankzij de spectaculaire uitvoeringen van Bart Strik met zijn gitaargroep The Explosion Rockets.

In februari 1964 dook de groep opnieuw in de studio. "Pizzicato Polka" van Johann & Josef Strauss kreeg een nieuw kleedje en werd omgetoverd tot Pizzicato Twist. In dit nummer werd veel tijd en energie gestoken, het resultaat was uitstekend. Gedurende twee jaar was “Pizzicato” de begin-tune van Lunchpakket, een muziekprogramma van Lutgard Simoens op BRT 2.

Als B-kant stelde de groep een, tweestemmig gezongen, eigen compositie voor. Dit nummer, met als titel, “True to you” was inzake opbouw en stijl sterk vergelijkbaar met materiaal van The Beatles. Op de B-zijde moest van Decca echter een compositie van een zekere Rudy Witt komen. Cootchie-Poo . Een zwak nummer maar had wel een swingend tempo.

The Freedom Riders
Loempia / Strange Desire - Decca 23.408 (1963)
Pizzicato Twist / Cootchie-Poo - Decca 23.453 (1964)

Bron: TWIST & FRIT'

Freddy & The Fender Boys (Antwerpen)

In 1961 nam Freddy Sunder ook enkele instro-rock singles op in de stijl van de gitaargroepen. Freddy & The Fender Boys was een clubje studiomuzikanten. Freddy Sunder speelde destijds op een Fender Jazzmaster gitaar.

De eerste single kwam in 1961 uit op het Polydor label. Op de A-kant stond Spanish Fleet, het was een pittige bewerking van het bekende Nederlandse volksliedje van Piet Hein en de Zilvervloot. De tekst van dit 19e eeuwse lied, Een triomfantelijk lied van de Zilvervloot is in 1844 geschreven door Jan Pieter Heye; de melodie uit 1856 is van Johannes Josephus Viotta. Het is gebaseerd op 17e-eeuwse vermeldingen van een soortgelijk lied dat ook "Hein" op "klein" rijmde en "vloot" op "groot".

De tweede single Bonanza verscheen eveneens in 1961 op het Frankie label en werd in Nederland uitgebracht op CNR (F 234). "Bonanza" was in die priode een zeer populaire western serie op de Vlaamse TV. Naast het origineel van Al Caiola was er ook een versie van The Bonanzas (Merksem/Antwerpen) op de platenmarkt verkrijgbaar.

In 1962 werd het nummer Zumba (Augustin Lara) door het orkest van Francis Bay opgenomen. Quincy Jones was bij de produktie als music director in de Brusselse Philips studio betrokken. In dit nummer was een hoofdrol weggelegd voor de gitarist van de band: Freddy Saunder (weer een ander alias voor Fritz Sundermann alias Freddy Sunder). Je hoort hier een uniek 'zwiep'effect gemaakt door Freddy Sunder op zijn gitaar via zijn echo-box.

Freddy & The Fender Boys
Spanish fleet / Horse's neck - Polydor NH 3021 (1961) Freddy & The Fender Boys
Bonanza / Roll wagon roll - Frankie 7004 (1961) Freddy & The Fender Boys
Zumba Philips 319.816 BF (1962) Francis Bay & his Orch. (feat. Freddy Sunder

Bron: TWIST & FRIT'

Freddy Sunder (Antwerpen) 78 toeren

Freddy Sunder werd als Fritz Sundermann op 4 juni 1931 geboren in Antwerpen.

In 1953 zorgde Freddy Sunder dankzij het platenlabel Ronnex van Albert van Hoogten met nummers als Kaw Liga Boogie, Rio Rita Boogie en Rock-A-Bye-Boogie voor de geboorte van de rock-'n-roll in België, nog voordat het woord bestond en voor iemand van Bill Haley of Elvis gehoord had. Freddy had een versnelde jazz gitaaropleiding gehad van Marcel Bossu en raakte zo het bruisende Antwerpse jazz milieu binnen. Tijdens een 'crochet' (muziekwedstrijd) in Brussel in 1952 werd hij ontdekt door de gebroeders Van Hoogten en die lanceerden hem als de Amerikaanse zanger Freddy Sunder op het pas gelanceerde Ronnex label. Kaw Liga was een uptempo country nummer van Hank Williams, dankzij de boogie-injektie van Freddy Sunder klonk het al een beetje rock-a-billy achtig.

Freddy Sunder maakte nog een hele reeks platen onder zijn eigen naam. Alleen de heropname van Kaw Liga met Be Bop Alula (!) in 1956 op het W.B. Sound Records sublabel van Ronnex is vanwege het rock-'n-roll gehalte aan deze Ronnex 78 toeren playlist toegevoegd. In 1958 werd hij vaste gitarist in het orkest van Francis Bay en was hij tevens actief als studiogitarist. Hij werkte mee aan enorm veel platen voor budgetlabels als Expo en zat in diverse studioacts samen met de Antwerpse saxofonist Jack Sels. Vrijwel zeker was hij verantwoordelijk voor die zeer imponerende gitaarsound op de platen van The Cousins. Zeer uniek was zijn gitaarwerk voor The Tramps (Antwerpen) in 1961. Gelukkig maakte hij ook een aantal rock instrumentals met een groepje studiomuzikanten onder de naam Freddy & The Fender Boys.

Kaw Liga Boogie / Mama, I wanna make rhythm - Ronnex 1009 (1953) Freddy Sunder with Charlie Knegtel & his Rhythmes
Calling car boogie / The flat floot floogie - Ronnex 1010 (1953) Freddy Sunder with Charlie Knegtel & his Orchestra
Rio Rita Boogie / That old black magic - Ronnex 1012 (1953) Freddy Sunder & The Ronnex Orchestra
Jeepers Creepers / Cucaracha boogie - Ronnex 1013 (1953) Freddy Sunder & The Ronnex Orchestra
Tell me that you love me / The Japanese Sandman - Ronnex 1019 (1953) Freddy Sunder & The Ronnex Orchestra
Rock-A-Bye-Boogie / Marcheta - Ronnex 1023 (1953) Freddy Sunder & The Ronnex Orchestra
Kaw Liga Rock / Be Bop Alula - WB Sound 1506 (1956) Freddy Sunder with J. van Horn & his Rhythmes

Bron: TWIST & FRIT'

Dan Ellery & The Tigers (Gent)

Bezetting: Dan Ellery alias Jacky van Poecke (zang/gitaar) - Noël Fisher alias Jef de Visscher (sologitaar) - Jozef Flement (drums 1960-1961) - Eric Duprez † (drums 1961-1962) - Rudy Blondeel (orgel 1961-1962) - ? (basgitaar) - ? (saxofoon)

Dan Ellery & The Tigers in de Franse Polydor studio 1961
vlnr: Eric Duprez - Dan Ellery - Jef de Visscher - ? (bas)

Dan Ellery was aan het begin van de jaren zestig een onvervalste rock-'n-roll pionier in België, maar is nu zo goed als vergeten. Gelukkig heeft hij en zijn band The Tigers een aantal voortreffelijke platen achtergelaten.

Dan Ellery werd in 1943 in Gent geboren als Jacky van Poecke. Van 1949 tot 1953 verbleef hij in Chicago, waar hij de Engelse taal perfect leerde beheersen. In 1959 begon hij samen met zijn vriend Jef de Visscher gitaar te leren spelen. Ze namen met Jozef Flement op drums deel aan de "Grote Variétéprijs" wedstrijd, georganiseerd door Volkswagen en Radio Luxemburg. Dit leverde het trio, dat zich The Rocking Boys noemde in 1960 een platencontract op bij Philips en een eerste single The girl I want / I want an island. Beide nummers werden geschreven door Dan Ellery (toen 16 jaar oud) en Rocky Miller. In oktober 1960 was Ellery in het BRT TV programma "De muziekkampioen" met zijn plaat te bewonderen. De band werd al snel omgedoopt tot The Tigers en in de bezetting speelden tevens organist Rudy Blondeel en een nog onbekende saxofonist en bassist mee.

Dan Ellery in "De Muziekkampioen" BRT TV, oktober 1960

In 1961 volgden nog twee singles van Dan Ellery & The Tigers met eigen werk op het Phillips label. Met name Jealous tiger was een plaatselijke hit in Gent en omstreken. The Tigers namen in 1961 ook twee uitstekende instrumentale singles op voor NewTone. De opnamen blonken uit door hun Amerikaanse sound in de stijl van Duane Eddy en The Champs met knap gitaarwerk van Jef de Visscher en Dan Ellery en niet de vergeten de scheurende saxofoon. Beide singles verschenen ook in Duitsland op het budgetlabel 777, waarschijnlijk verbonden aan een Duits warenhuisketen. De Zuid-Afrikaanse song Ossewa heette daar Ochsenkarre en Long trail, een bewerking van de klassieker Long long ago (Roodborstje tikt tegen het raam, kwam daar uit onder de Duitse titel Lang ist es her. De beide andere instrumentals Tiger attack en Comanche werden geschreven door Dan Ellery.

In 1961 kregen The Tigers een aanbieding om in Parijs een EP op te nemen met Franstalige nummers voor Polydor. De talentvolle drummer Eric Duprez † maakte toen deel uit van The Tigers. Het door Dan Ellery gecomponeerde instrumentale nummer Doe Wappaw werd regelmatig gedraaid op de Franse radio. In de periode 1962-1963 moest Dan Ellery zijn millitaire dienstplicht vervullen en was het plotseling afgelopen met zijn muzikale loopbaan. The Tigers gingen nog een tijdje zonder hem door en namen in 1962 een plaat op voor HMV met de Waalse zanger Jacky Delmone. Toevallig werd Je n'en veux plus d'autre, dat ook met Dan Ellery was opgenomen, nu wederom in de studio vastgelegd.

Na de demobilisatie van Ellery stortte hij zich weer volledig op de rock. Hij begon terug onderaan de ladder en maakte een proefbandje met enkele muzikale vrienden, dat prompt door Philips werd geweigerd. Maar RCA had in 1965 belangstelling en daaruit kwam Bop-a-lena zijn grootste hit, waarvan zonder noemenswaardige promotie meer dan 10.000 exemplaren van werden verkocht. Met schitterend gitaar- en zangwerk van Dan Ellery. Drummer op deze single was de toen nog onbekende Garcia Morales. Tot diep in de jaren zestig werd er van Dan Ellery nog regelmatig een single op RCA uitgebracht. Noemenswaardig is zijn Vlaamse single Zeewind uit 1966. Ellery nam in Berlijn nog materiaal op met het orkest van Werner Müller. Helaas bleven de nummers op de plank liggen. Hij besloot geen opnamen meer te maken en begon zich toe te leggen als studiomuzikant, want Ellery had zich tot een technisch uiterst bekwaam gitarist ontwikkeld. Hij begeleidde o.m. Jimmy Frey, Paul Severs, Marva, Rita de Neve, Willy Sommers, Liliane St.Pierre, Ann Christy en De Strangers.

In 1973 maakte hij een come-back met een LP op Cardinal met 12 nummers (grotendeels oude rock nummers) en een single met een nieuwe versie van Bop-a-lena. Gitarist Burt Blanca was een van de studiomuzikanten, die meewerkte aan het album. Dan Ellery ging daarna aan de slag als gitarist bij Rocco Granata en later was hij arrangeur/gitarist bij het orkest van Henk van Montfoort.
Gitarist Jef de Visscher speelde na het uiteenvallen van The Tigers bij Nancy Dee & The Atlantics. In de 70-er jaren zat hij bij Kandahar.

LP Cardinal C-61026 (1973)

The girl I met / I want an island - Philips 319.579 PF (1960) Dan Ellery & The Rocking Boys
Jealous tiger / Sometimes - Philips 319.604 PF (1961) Dan Ellery & The Tigers
Crazy desire / One song - Philips 319.620 PF (1961) Dan Ellery & The Tigers
Ossewa (i) / Comanche (i) - NewTone NT 705 (1961) The Tigers
Tiger attack (i) / Long trail (Long long ago) (i) - NewTone NT 706 (1961) The Tigers
EP Elle a....elle a...../ Doe wappaw / Je n'en veux plus d'autre / Le coup du charme - Polydor 21.872 (1961 FR) Dan Ellery & The Tigers
Je n'en veux plus d'autre / Je t'aime telle qu'elle est - HMV GBP 87 (1962) Jacky Delmone & The Tigers
Bop-a-lena / No other baby - RCA 47-9609 (1965) Dan Ellery
Diamond lake / I..... - RCA 47-9641 (1965) Dan Ellery
Zeewind / Lang voorbij (Long long ago)- RCA 47.9756 (1966) Dan Ellery
Lumpin' lips / Spring's coming - RCA 54.1008 (1967) Dan Ellery
Girls girls / A kiss of fire - RCA 54.4002 (1968) Dan Ellery

Bop-a-Lena / Old MacDonald - Cardinal C-2304 (1973) Dan Ellery
LP The Best of Dan Ellery - Cardinal C-61026 (1973)
Memphis Tennessee / Johnny B.Goode / Troubles / Tutti Frutti / Baby lover / I.... / Summertime blues / One night with you / Girl of radium / Allright baby / Rock around the clock / Wait and see

Bron: TWIST AND FRIT' - Concept & research: Werner Arys († 2005)
Met dank aan Ronny de Schepper en Luc Rofessart voor hun bijdragen.

Danny Fisher & The Spoetniks (Heist op den Berg)

Bezetting: Kamiel 'Cam' Vertommen (sologitaar, hawaiian gitaar, saxofoon, klarinet) - Marc van Haes (gitaar) - Ray Verhaegen (basgitaar, accordeon, clavioline) - Lou van Loo (drums) - Danny Fisher (zang, gitaar)

In 1958 begon "Het Spoetniks Ensemble" uit Mechelen als trio op te treden met Ray Verhaegen op accordeon en univox clavioline; Kamiel 'Cam' Vertommen op gitaar en saxofoon en Lou van Loo op drums. Nadat de Leuvense zanger/gitarist Danny Fisher zich in 1959 bij het trio had aangesloten gingen ze verder onder de naam The Spoetniks. De band opereerde vanuit Heist op den Berg. Gitarist Marc de Haes speelde in die beginjaren mee als vijfde man. Ray Verhaegen was een van de eerste bassisten in België op een Fender Precision Bass.

In 1961 maakten ze hun eerste platen voor het Helia label uit Sint-Niklaas. Albert de Backer had zijn promotieplaatjes, die bij Kraft kaas verkrijgbaar waren in 1960 weten om te zetten tot een echt platenlabel. In 1963 ging Helia echter al failliet. Blitz was waarschijnlijk een label wat eveneens door Kraft werd uitgegeven en hierop verscheen de eerste single van de Danny Fisher. Veel werk werd in de studio gemaakt van de instrumentale single Brigitte / Hurricane en het is zo goed als zeker dat ook enkele studio muzikanten (United Stars)van Helia hun medewerking aan deze produktie hebben verleend. Overigens ook aan zowat alle andere produkties van Danny Fisher & The Spoetniks in de beginperiode. In 1962 nam Danny Fisher ook nog een cover op van When the girl in your arms van Cliff Richard.

In 1961 trad de groep met groot succes op tijdens een grote teenager show in de Rogier-Building te Brussel, georganiseerd door het Benelux Theater en Radio Luxemburg. De foto hierboven (links) werd daar geschoten. Van The Spoetniks verscheen in 1964 een instrumentale single op Polydor. De instrumental Remordimiento is in feite het Braziliaanse nummer Brasileirinho van Waldir Azevedo en hier bekend geworden als Amorada door o.a. Jorgen Ingmann.

Medio 1964 scheidden de wegen van Danny Fisher en The Spoetniks zich. Will Tura vroeg Danny Fisher om gitaar te komen spelen in zijn nieuwe orkest. Will Tura was ook de promotor achter twee solo singles van Danny Fisher op CBS in 1965. Yeh Yeh is een goed geslaagde cover van de hit van Georgie Fame & The Blue Flames. Tura schreef Mary Ann voor hem. Danny Fisher speelde tot 1970 bij Will Tura, maar ging al weer snel solo verder en is tot op de dag van vandaag nog actief.

Danny Fisher & The Spoetniks
Be mine / Kiss me once more - Blitz 1001 (1961) Danny Fisher & The Spoetniks
Brigitte / Hurricane - Helia S 50.018 (1961) The Spoetniks
I'm alone / Teenager rock - Helia S 50.019 (1961) Danny Fisher & The Spoetniks
Cleeps / Lama - Helia S 50.031 (1962) The Spoetniks
When the girl in your arms / Bonjour cherie (=United Stars) - Helia S 50.044 (1962) Danny Fisher & The Spoetniks
Fly with your car / You're so sweet - Helia S 50.047 (1962) Danny Fisher & The Spoetniks
Remordimiento (Amorada)/ Romanza - Polydor NH 3129 (1964) The Spoetniks
Night and day I pray / Johnny my brother - Olympia LPQ 406 (1964) Danny Fisher & The Spoetniks
Yeh Yeh / Mary Ann - CBS 1576 (1965) Danny Fisher
Never say adios / She'll come back - CBS 1979 (1967) Danny Fisher

Bron: TWIST AND FRIT' - Concept & research: Werner Arys († 2005)
Met dank voor de bijdragen van Luc Rofessart.

The Bonanzas (Merksem/Antwerpen)

Bezetting: Richard Heimann (sologitaar) - Ronny Sigo (sologitaar 1961) - Robert de Backer alias Jack Burns (gitaar/zang) - Jan van Schil (gitaar) - Frank Dehert (bas 1961-1962) - Hugo (Guy) Schevelenbos (bas/ sedert 1962) - Hubert Jansen (drums).

Gitaargroep uit Merksem-Antwerpen. Begonnen als The Lady Killers in september 1960. In 1961 wonnen ze als The Bonanzas het lauriaat in een crochetwedstrijd. De eerste prijs was een plaatopname voor het grote Barclay label. African Waltz was in feite de A-kant, maar met hun herkenningsmelodie Bonanza trokken ze meer de aandacht. De gelijknamige TV-serie was toen razend populair in Vlaanderen.

Een piepjonge sologitarist Ronny Sigo (ex- Burt Blanca & The King Creoles en leerling van de Antwerpse jazz-gitarist Marcel Bossu) was enkele maanden de sologitarist van The Bonanzas, maar vertrok naar The Jokers. Uit die periode zijn enkele unieke repetitie opnamen bewaard gebleven en in 1988 in het bezit gekomen van Werner Arys (†), dankzij zijn contacten met ex- bandleden van de groep.

Zanger/gitarist Robert de Backer presenteerde zich als Jack Burns en eind 1962 maakte de groep wat demo opnamen voor Ronnex. Deze zeer unieke opnamen compleet met aankondigingen van de groep zijn eveneens in het bezit gekomen van Werner Arys. Het proefbandje resulteerde in een platencontract voor het sublabel Fly Records van Ronnex. In 1963 werden twee singles van Jack Burns op het label uitgebracht. Aleen Marina was een cover van de hit van Rocco Granata, de overige nummers waren geschreven door enkele groepsleden van The Bonanzas.

The Bonanzas 1961

The Bonanzas 1963-1964

The Bonanzas
Bonanza / African Waltz - Barclay (1961)
Wake Up / Moon love - Fly 108 (1963) Jack Burns & The Bonanzas
Marina /When - Fly 118 (1963) Jack Burns & The Bonanzas

Bron: TWIST AND FRIT' - Concept & research: Werner Arys († 2005)

Les Apaches (Liege / Luik)

Bezetting: Jo Lacroix (sologitaar) - Harry Martin (slaggitaar) - Frankie Delvanni (basgitaar) - Vincent Bellini (drums)

LES APACHES
vlnr: Jo Lacroix - Harry Martin - Vincent Bellini - Frankie Delvanni

De gitaargroep Les Apaches kwam uit Luik en nam 4 instrumentale singles op in de periode 1962-1963 voor het eveneens uit Luik afkomstige platenlabel Belgadisc. De band won enkele bekende wedstrijden in de regio Luik (Comblain-La-Tour en La Guitarre d'Or).
Drummer Vincent Bellini was 15 jaar oud in 1962 tijdens de opnamen van de eerste single "Colorado/Blue Strings" in 1962. Daarvoor was hij actief geweest als drummer bij The Dynamic Boys, die ook een instrumentale plaat opnam voor Belgadisc (Jenny's Rock/The Black Guitare) in 1962.

Alle instrumentals van de groep blinken uit door hun helder geluid en met uitzondering van "Peanuts' Vendor" werden alle nummers door de gitaristen Jo Lacroix en Harry Martin geschreven. Gitaartechnisch gezien was het beslist een van de betere Belgische formaties. De groep nam tijdens de sessie van hun eerste single ook een vokale single op met zanger André Montana. In 1963 werd er door Les Apaches nog studiomateriaal opgenomen voor RCA, jammer genoeg zijn die opnamen voor altijd op de plank blijven liggen.

De eigenaar van het Belgadisc label is helaas in 1987 overleden en zijn volledige studioarchief is daarbij tevens voorgoed verloren gegaan. Alle singles op het Belgadisc label werden slechts in oplagen van 1000 tot 2000 stuks geperst en zijn daarom nu zeer zeldzaam geworden. Gelukkig heeft de helaas veel te vroeg overleden Werner Arys alle opnamen en informatie over de groep verzameld. In de periode 1993-1996 stelde hij enkele CD's uit zijn collectie samen voor het Nederlandse Rarity-Records uit Haarlem. De 8 instrumentals van Les Apaches verschenen in 1993 op de CD "Collector's Items from Belgium vol.1"

Les Apaches
Colorado / Blue Strings - Belgadisc 5558 (1962)
Apalogie / Papoose - Belgadisc 5568 (1962)
Shadow / Nord Express - Belgadisc 5569 (1962)
Peatnuts' Vendor / Manhattan - Belgadisc 5581 (1963)
Esperanza (v) / Malaguena (v) - Belgadisc 5559 (1962) André Montana & Les Apaches

Bron: TWIST AND FRIT' - Concept & research: Werner Arys († 2005)

The Tramps (Antwerpen)

Bezetting: Leon Pooters (sologitaar/zang; ex- The Jokers; naar The Picknicks) - Paul Nijsmans (gitaar) - Jos Hooybergs (gitaar) - Staf Michel (bas) - Hugo Nijsmans (drums)

The Tramps met de broers Paul en Hugo Nijsmans zijn samen met een vriend in oktober 1960 als trio van start gegaan in Antwerpen. Eind 1960 ontstond de vijfmans formatie en vooral de komst van zanger/gitarist Leon Pooters (Lee West), die al de nodige ervaring had opgedaan met zijn rock-'n-roll ensembles Lee West & The Westonians en The Jokers, zou de groep geen windeieren opleveren. The Tramps wonnen de wedstrijd 'Ontdek de Ster' van Derbyclub-Mechelen en kregen een platencontract bij het Belgische Fontana label. De labelmanager was duidelijk van plan om de concurrentie met The Cousins op Palette professioneel aan te gaan. Bekende componisten als S. Cates, L. Camps en J. Say (allemaal schuilnamen) schreven enkele nummers voor de band. In de Philips studio in Brussel werden ze bijgestaan door de studiomuzikanten Nico Gomez bas en Freddy Rottier op drums.
Leon Pooters speelde de opvallende sologitaar partijen met een uniek 'zwiepachtig' geluid van zijn echobox. Door de talrijke werkelijk goed gevonden effecten zou men denken met een Amerikaanse produktie van doen te hebben.

Hun eerste single "Maharadja/Ali Tomawak" werd in juni 1961 uitgebracht en de plaat stond een maand later in de Belgische Top 20. De single werd zelfs in Amerika uitgebracht op het King label. Hun zeer effectvolle tweede single "Murder/Macacafoo" verscheen ook in Brazilië op de platenmarkt onder de naam The Blobs op Dotis. Beide singles kwamen ook op Fontana EP in Spanje uit.

Hun laatste single met vlaams gezongen teksten werd uitgebracht onder de naam De Zwarte Moustachen. Leon Pooters was ondertussen naar The Picknicks van de gebroeders van Laere uit Antwerpen vertrokken, waar hij grote successen mee zou scoren.

The Tramps als The Blobs - Braziliaanse single op Dotis 1961

The Tramps
Maharadja / Ali Tomawak - Fontana 265.091 TF (1961)
Murder / Macacafoo - Fontana 265.092 TF (1961)
Vlaamse hutsepot / 'k Zie zo gere m'n duivekot - Philips 319.645 PF (1961) als De Zwarte Moustachen

Bron: *TWIST AND FRIT' - concept & research: Werner Arys († 2005)

Ricky Morvan & The Fens (Brugge)

Bezetting: Ricky Morvan alias Eric Charlie (zang, gitaar) - Roger Vyncke (sologitaar) - Rik Vandeleene (slaggitaar) - Charles Strubbbe (slaggitaar; alleen in de beginperiode) - Norbert 'Nico' Jacobski (bas) - Koenraad 'Gena' Baete (drums).
In het najaar van 1962 kwam Jean Philipov op sologitaar Roger Vyncke vervangen. Medio 1963 kwam waarschijnlijk gitarist Etienne Steen als tijdelijk vervanger van Rik Vandeleene bij The Fens.

Eric Charlie (Ricky Morvan) won in 1959 als zanger/gitarist een rock-'n-roll wedstrijd in zijn woonplaats Brugge. Hij was als lasser werkzaam op een scheepswerf en vormde een trio met twee kameraden op zijn werk. Koenraad Baete (drums) en Norbert Jacobski (bas). Koenraad met de bijnaam 'Gena' haalde de atheneumstudent Roger Vyncke als sologitarist naar de band, nadat hij hem had zien spelen bij The String Breakers. Als ritmegitarist kwamen Rik Vandeleene en Charles Strubbe afwisselend de groep versterken. Repetities vonden plaats in "De Drie Monniken" in de Langstraat in Brugge. Ze gingen begin 1962 van start als Ricky Morvan & The Fens en maakten hun debuut in het "Zwart Huis" te Brugge. Ricky Morvan was ondertussen ook zangles op het conservatorium aan het volgen.

RICKY MORVAN & THE FENS 1962
Norbert Jacobski - Koenraad Baete - Ricky Morvan - Roger Vyncke - Rik Vandeleene

Tijdens een muziekwedstrijd in Kuurne werden ze 'ontdekt' door talentenscout Werner Huys. Een platencontract bij het nieuwe Luna Records volgde en vrij snel werd hun eerste single opgenomen in een tot studio omgebouwde garage in Kortrijk. Beide nummers waren geschreven door de bekende Belgische componisten Forma en Lambre. De formatie speelde in de zomer van 1962 met veel bijval aan de Belgische kust. Ze werkten o.a. mee aan een teenagerfestival te Heist aan Zee met Vince Taylor en Rex Gildo en traden op in het Casino te Valenciennes.
Hun tweede single (If You Try stond door een drukfout als If You Dry op de hoes!) verscheen eind 1962 en hun zeer talentvolle nieuwe sologitarist Jean Philipov speelde hierop voor het eerst mee. Jean was van Russische afkomst en kreeg als bijnaam 'dikke Jean'. Zijn gitaarwerk op de latere singles zorgde voor een unieke rocksound.

In het najaar van 1963 werd Luna Records voortgezet onder de naam Globe Records en met de single Hey Lilli (Forma /Vano) scoorde Ricky Morvan een dikke Top 20 hit in België. De single werd ook in Nederland uitgebracht op het Funckler label en verscheen eveneens in Scandinavië. In augustus 1963 had de band opgetreden in Berlijn en de legendarische Star Club in Hamburg (op zaterdag in het voorprogramma van Gerry & The Pacemakers en op zondag met Freddy & The Dreamers) en op 19 oktober 1963 stonden ze in het voorprogramma van The Shadows in Rijssel.

Ricky Morvan & The Fens met The Shadows (Rijssel 19-10-1963)

Begin 1964 werd in London hun volgende single Hully-Gully Time opgenomen. Op 1 april 1964 verschenen ze op de Nederlandse TV met hun hit "Hey Lilli" en in mei werd er door Ricky Morvan & The Fens o.a. in Oslo en Stockholm opgetreden.
Eind 1964 volgde een platencontract bij Discostar. Tijdens de platensessies kwam ook een organist de groep versterken. Op dit bekende label werden nog twee singles van de band en een EP in de periode 1965 uitgebracht. Ca. eind 1965/begin 1966 kwam het tot een breuk tussen Ricky Morvan en The Fens. De groep ging verder onder de naam The Black Boys. Begin 1966 volgde nog een solosingle van Morvan op Discostar (I love you, yes I do/If I had). In de 70-er jaren maakte hij nog twee singles voor het Indigo en Belfort label.

Ricky Morvan bleef daarna nog regelmatig optreden met een nieuwe formatie onder de naam The Fens. Hij werkte met name een tijdje in Duitsland als zanger. In 2007 trad hij als 70-jarige voor het laatst op tijdens de Mag Nite in Brussel.

De complete zeldzame singles collectie uit de 60s van Ricky Morvan & The Fens werd in 1994 door Rarity-Records op CD uitgebracht. Het initiatief hiertoe werd genomen door Werner Arys (†), al het materiaal was afkomstig uit zijn unieke collectie.

Ricky Morvan & The Fens
Little Woman / Fenlights (i) - Luna LR 10.005 (1962)
If you try / Bye bye baby - Luna LR 10.013 (1962)
Hey Lilli / Silhouette of my dream - Globe GR 008 (1963)
Hey Lilli / Silhouette of my dream - Funckler RX 21423 (1963 NL)
Hully-Gully Time / Undying love - Globe GR 012 (1964)
Hully-Gully Time / Undying love - Funckler RX 21430 (1964 NL)
Spanish Harlem / It must be love - Globe GR 013 (1964)
Lucille / I don’t know - Discostar 1096 (1964)
Lucille / I don't know - Funckler HU 45.146 (1964 NL)
Sweet talk to me baby / I miss you so - Discostar 1102 (1964)
EP Sweet talk to me baby / I don’t know / I miss you so / A lover and his lass - Discostar EPS 115 (1964)
I got a feeling / One more day - Discostar 1118 (1965)
If I had / I love you, yes I do - Discostar 1150 (1966) solo Ricky Morvan

Bron: *TWIST AND FRIT' - concept & research: Werner Arys († 2005)

The Picknicks (Kruibeke/Antwerpen)

Bezetting: Pol (Paul) van Laere † (gitaar) - René van Laere (gitaar/zang) - Sylvain van Laere (gitaar) - John van Laere (bas) - Adriaan (André) de Backer (drums) - Leon Pooters (sologitaar/zang 1961-1965) - Roger Winden (saxofoon ca. 1960-1963) - Albert Janssens (orgel sedert 1965)

De vier broers uit Pol, René, John en Sylvain van Laere uit Kruibeke begonnen in 1957 als rock-'n-roll formatie onder de naam The Pick-Nick's op te treden. Hun neef André de Backer werd hun drummer en Roger Winden en G. Hughe kwamen tot ca. 1963 regelmatig de groep versterken op saxofoon en accordeon.

In 1960 traden ze op voor de Belgische TV in de finale van "Ontdek de Ster". In deze door Volkswagen georganiseerde wedstrijd kwamen ze als derde uit de bus. De rockende Picknicks werden met hun eigen nummers Guitar Boogie Rock en Pick-Nick Rock opgemerkt door talentenscouts en ze kregen de kans om deze nummers voor Fontana op te nemen. In de grote Philips studio in Brussel werd de swingende begeleiding opgenomen door studio muzikanten, waaronder Freddy Sunder op sologitaar. De gebroeders Van Laere zongen daarna hun tekst in.

In 1961 kwam de ervaren muzikant Leon Pooters als sologitarist en zanger bij The Pick-Nicks. Hij was eind jaren vijftig begonnen als Lee West met zijn Westonians, was daarna medeoprichter van The Jokers en succesvol in de weer bij The Tramps. The Picknicks bouwden een reputatie op in "De Lachende Koe" in Antwerpen en kregen een platencontract bij Fonior (Decca/Omega). In 1961 werd My heart is yours/Bonnie rock op Omega uitgebracht. Begin 1962 scoorden ze een hitje (no.27 in de Song Parade) met hun volgende single op Decca: Take me to heaven/Sally Sue. Er volgden nog 2 singles op Decca in 1962.

Na hun instrumentale single Picknick Dreams/Elite op Olympia in 1963 en beat nummers (Everytime I hold your hand /You said you love me) op HMV in 1964 kwamen ze zonder platencontract te zitten. De band startte hun eigen muziekuitgeverij Flora Music en in 1965 namen ze een nummer op van de bekende accordeonist Bert Cleys uit Beveren, de tekst was van zijn echtgenote Helene Lauwers en Staf van Eetveldt was als arrangeur bij de song betrokken. Op Ring Records in een oplage van 500 stuks werd I am alone in eigen beheer geperst. Het slow dansnummer werd tijdens hun live optredens een sensatie en de plaat was in korte tijd uitverkocht. Het grote label Show Records bracht de plaat nu opnieuw uit. Ondanks dat I am alone nooit officieel in de Belgische hitparade werd genoteerd bereikte de plaat door de jaren heen een status van 'Gouden Plaat'. In 1970 werd het nummer nog eens opnieuw opgenomen voor Ronnex. Leon Pooters was eind 1965 met zijn nieuwe groep The Blackbirds gestart en Albert Janssens kwam daarna op orgel in de bezetting bij The Picknicks.

In 1994 werden 15 nummers van The Picknicks uitgebracht op de CD "The Story of The Picknicks" (Rarity-Records). Samengesteld uit de collectie van Werner Arys (†) en met liner notes van Vic van Dessel.

The Picknicks
Pick-Nick Rock / Guitar Boogie Rock - Fontana 265.073 TF (1960)
My heart is yours / Bonnie Rock - Omega 35.713 (1961)
Tke me to heaven / Sally Sue - Decca 26.001 (1961)
You're so sweet / don’t cry - Decca 26.009 (1962)
It must be love / Fire - Decca 26.010 (1962)
Picknick Dreams / Elite - Olympia LPQ 366 (1963)
You said you love me / Ev’ry time I hold your hand - HMV GBP 118 (1964)
I'm alone / Kiss me baby - Ring Records RR 805 (1965)
I'm alone / Kiss me baby - Show Records Sh 1133 (1965)
Be mine / Money, plenty money - Show Records SH 1175 (1965)
Tonight / I hold you in my arms - Show Records SH 1189 (1965)
Cry no more / I know - Flora 103 (1967)
I'm alone / I'm running - Ronnex 1427 (1970)
My world is blue / She said I'm Lilly - Ronnex 1431 (1971)
Cry no more / I know - Ronnex 1449 (1971)

Bron: TWIST AND FRIT' - Concept & research: Werner Arys († 2005)
Met dank aan de bijdragen van José van Nevel en Luc Rofessart.

The Jumpers (Sint-Niklaas-Waas)

Bezetting: Roland Rolus (sologitaar) - André Peersman (slaggitaar/zang) - Rudi Pensé (bas) - Mark de Coen (sax) - Robert Rolus (drums)

THE JUMPERS 1965
vlnr: André Peersman - Rudi Pensé - Roland Rolus - Mark de Coen - Robert Rolus

The Jumpers werden in 1963 ten huize van de familie Rolus in Sint-Niklaas (Waasland) opgericht. Sologitarist Roland Rolus kreeg gitaarles van de bekende Antwerpse gitaarleraar Marcel Bossu (Ronny Sigo van de Jokers zat eerder bij hem). De 13-jarige Robert Rolus zat achter het drumstel en vader Rolus ging de zakelijke kant beheren. Het bijzondere was verder dat Mark de Coen op saxofoon in de bezetting van het gitaarcombo meespeelde.

Begin 1964 namen ze hun eerste instrumentale singel op voor Columbia. Het dynamische Pizzicato-Twist hadden ze in feite afgekeken van The Freedom Riders. In 1965 kregen ze een platencontract bij Week-End en hun eerste twee singles voor dit label blonken uit door hun zeer originele instrumentale herbewerkingen van de oude hits Chariot en Chapell in the moonlight. Op de b-kant van de singles stond een zelfgeschreven pittig beat nummer met een strakke begeleiding. Beide gitaristen in de band speelden op Fender Jaguar gitaren. The Jumpers gebruikten ook de slogan "Belgium Beat Group No.1" op flyers en reclamemateriaal.

In deze beat stijl afgewisseld met instrumentals gingen ze in 1966 verder. Er werden nog 12 nummers opgenomen voor Week-End. Vier tracks hiervan verschenen op singel, maar de rest bleef op de plank liggen.

The Jumpers genoten ook een zekere faam in Nederland vanwege hun fraaie strakke gitaarsound, die zo van een Haagse band afkomstig kon zijn. Ze verschenen in 1966 in de Rob de Nijsshow (VARA TV) en een groot artikel met foto stond in de muziekkrant "Hitweek"

Werner Arys (†) kwam tijdens zijn research naar de roots van de Belgische rock-'n-roll in contact met Roland Rolus en van hem kreeg hij een kopie op band van de onuitgebrachte nummers. Batman werd als bonus track uitgebracht op de CD "Twist and Frit" (BMG/Ariola 1996) en alle 18 tracks werden in 1999 door Werner op een privé CD-R uitgebracht in zijn Nostalgia Productions serie onder de noemer: "The Jumpers - Anthology 1964-1966".

Roland Rolus ging in een gewijzigde bezetting tot diep in de 70-er jaren verder met The Jumpers. Er werden ook nog enkele singles uitgebracht op BASF en Pyramid. Later ging hij met een aantal bekende muzikale vrienden van start met The Romantics. Deze groep is erg succesvol in het retro circuit en bracht reeds een aantal CD's in eigen beheer en op Rarity-Records uit.

The Jumpers
Pizzicato twist (i) / Falling rain (i) - Columbia DCB 56 (1964)
Chariot (i) / My love is gone - Week-End 18.021 (1965)
Chapell in the moonlight (i) / Just for me - Week-End 18.028 (1965)
I don't need you / Almost grown - Week-End 18.032 (1966)
Caldonia / From Moscow with love (i) - Week-End 18.038 (1966)
Batman (i) - unreleased (1966) BMG Ariola 1996
Big girls don't cry - unreleased (1966)
In my mind - unreleased (1966)
Vous qui passez sans me voir (i) - unreleased (1966)
Mon coeur est une violin (i) - unreleased (1966)
Here am I - unreleased (1966)
Get out - unreleased (1966)
Some day - unreleased (1966)

Bron: TWIST AND FRIT' - Concept & research: Werner Arys († 2005)